Verslagen
Roparun Pinksteren 2010
Door: Taco Boot
Allereerst een bericht aan alle landlopers: hartelijk bedankt voor de bloemen, de speech van Wim - vers terug uit China -, traktaties en alle aandacht afgelopen dinsdagavond. Ook vond ik het heel erg leuk dat Hélene en Agnes me als eersten verwelkomden en feliciteerden bij de finish op de Coolsingel. Het is een voorrecht om landloper te zijn.
Van de 275 teams zijn er 271 gefinisht, waar het team van het Grafisch Lyceum Rotterdam bij was; we zijn niet gediskwalificeerd en hadden zelfs geen zogenaamde “stop en go” (meestal 2 minuten verplicht wachten voordat verder gelopen wordt) en hebben de diverse tegenslagen samen het hoofd kunnen bieden. De opbrengst van GLR was in elk geval meer dan de opbrengst van € 13200 van vorig jaar; door alle deelnemende teams was toen ruim € 4,78 miljoen opbrengst.
Van de drie keer dat ik mee heb gedaan vond ik deze wel de zwaarste, hoewel ik bij het (sub)team zat, dat als tweede begonnen is, net voor het Bois de Boulogne en dat een iets lichter parcours qua afstanden en hellingen heeft; ik zal toch ongeveer 62 à 65 km gelopen hebben binnen de 2 etmalen (521 km met 8 en enkele reserve lopers).
Op de site www.roparun.ict-lab.nl was te volgen hoe ver het team was, doordat een GPS-zender werd meegenomen door een van de 2 fietsers van het team dat op dat moment aan het lopen/fietsen was. Ook staat er een soort verslag met enkele blogs en staan er inmiddels foto’s op.
De zwaarte van de Roparun dit jaar was vooral door de hitte van Pinksterzondag met ook drie geblesseerden. Er was 1 uitvaller, die door haar knie heen was gegaan en na enkele pogingen om door te lopen, gestopt is. De andere twee hebben door hun pijn 1 of 2 shifts (van gemiddeld 4 uur) niet meegelopen/-gefietst. Verder was er in ons (sub)team veel te weinig slaap doordat we erg laat bij enkele wisselpunten aankwamen (door bijv. file en het moeten zoeken van een ander wisselpunt doordat er opeens een parkeerverbod gold). En dan heb ik het nog niet over de altijd aanwezige irritaties en miscommunicaties en eventuele (ochtend)humeuren.
Een vervelend incident was ook dat we met ons team in een Frans plaatsje toestemming kregen van een verkeersregelaar om door te lopen/fietsen, maar slechts een tiental seconden later - voordat we ergens parkeerden om te wisselen van loper - opeens een peloton wielrenners op ons af zagen stormen. Door een fout van de Roparun organisatie en/of die Franse gemeente (2 sportevenementen op dezelfde tijd op hetzelfde traject) kregen onze chauffeur en fietsers veel Franse vloek- en scheldwoorden over zich heen en hebben we 15 minuten tijd verloren met wachten.
Tegenover de zwaarte, de pijn en het lijden, staat natuurlijk heel veel plezier, goodwill/motivatie, positivisme, teambuilding, doorzettingsvermogen, improvisatie en samenwerking door alle individuele teamleden, of het nu een cateraar/begeleider, verzorger/cameraman, chauffeur/kaartlezer of fietser/loper/reserve is. Kortom, zoals de zeer informatieve site www.roparun.nl vermeld, een avontuur voor het leven.
Wellicht is dit verslag dus ook een aanbeveling voor deelname aan de Roparun via een bestaand of nieuw team. Uiteraard ben ik bereid om dan verder te informeren of eventueel te presenteren of zelfs – als die gelegenheid zich voordoet - deel te nemen.